Happinez

Voor velen een bekend blad, voor mij een nieuwe ervaring.
Het viel op de mat vlak na de dienst over “geluk”. Dat kon natuurlijk geen toeval zijn. Dat was het ook niet: ik kreeg een “bewijsnummer”  toegestuurd omdat ik was geïnterviewd voor de rubriek “Geloof, hoop en liefde”. Ik legde het op de zonnestapel en in die prachtige laatste juli-week probeerde ik het door te bladeren in mijn favoriete, horizontale, buitenhouding. Dat lukte niet echt, het blad is daar net te groot, te strak en te dik voor. Maar een paar bladzijden waren al genoeg voor een inval: yes, mijn bijdrage voor GastVrij gaat over Happinez!
’s Avonds achter de werktafel heb ik het, onder het denkbeeldige genot van een kopje organische Pukka-thee,  doorgebladerd en binnen de kortste keren raakte ik zo gefascineerd dat er van het voornemen om naar een filmpje te kijken niets terechtkwam.
Ik heb een kostelijke avond gehad: veel geleerd en heel veel gelachen. Voor de risico’s van dat laatste werd ik na een paar bladzijden al gewaarschuwd: er bestaan lachrimpels. De geruststelling kwam meteen: Nivea heeft het Q10-gehalte verdubbeld en in binnen 3 weken kunnen ze weer zijn verdwenen. Voor de zekerheid heb ik mijn vreugde verder maar beperkt tot glimlachen. Dat schijnt minder schadelijk te zijn en sneller te verhelpen: de zogenaamde “fijne rimpeltjes” zijn maar 3 weken bestand tegen Nivea Visage Anti-Rimpel Q10 plus  - SPF 15. Wie “diepe rimpels” heeft, moet meer geduld hebben: het kan het een maand duren voor ze zijn “verminderd”. Ik blij dat ik geen rimpels heb.
Zo ernstig mogelijk bladerde ik verder. In de inhoudsopgave had ik al gezien dat het lekkerste voor het laatst was bewaard: wilde knoflook. Dat had meteen mijn volle aandacht, omdat de supermarktknoflook de laatste tijd wat slapjes is. De echte, paarse Spaanse, wordt geleidelijk verdrongen door de witte Chinese. Ik beheers het Chinees niet, maar ik vermoed toch dat er ergens een vertaalfout moet zijn gemaakt. Anders snap ik niet waarom die bleekwitte, reuk- en smaakloze bollen hier onder de naam knoflook aan de man mogen worden gebracht. Ik weet het: van echte knoflook ga je ook overdrijven.
Zo zwaar als Happinez in de hand ligt, zo vederlicht is de inhoud. Het blad bestaat voor een groot deel uit prachtige foto’s en het staat bomvol advertenties. Alleen het doorlezen daarvan is al een bron van vreugde en hoop, want voor elke denkbare, ondenkbare, bestaande en gevreesde aandoening bestaat –voor jong en oud- wel een middeltje: van aartsengelenmeditaties voor kinderen tot massagebonbons. Je kunt je stem laten bevrijden, je bekkenbodem de baas blijven, en voor mensen met spijsverteringsproblemen wordt de “ustrana” aanbevolen, ofwel de kameelhouding. Ik kon de gebruiksaanwijzing niet helemaal volgen, maar dat standje lijkt me ingewikkeld genoeg voor drie dagen buikpijn, een vanouds bekend en afdoend middel tegen spijsverteringsaandoeningen.
Voor wie erop uit wil is er de “urban yoga tour”, zijn er workshops bevrijdend zingen, trancework, lichaamsgerichte psychotherapie of wellnesscoaching. Of een meerdaagse cursus generositeit en ruimdenkendheid.
Er is veel aandacht voor cosmetica, het onderscheid tussen happy en beautiful is maar flinterdun. Ik heb veel bijgeleerd over hydratatie, CLA, collageen, scrubzout, en hoorde steeds het stemmetje van mijn vader: “neem maar uierzalf, dat helpt ook niet, maar het is goed voor je huid, het kost weinig, en als het je niet bevalt kun je het altijd nog op een koe smeren.”
In de gelukswinkel kwam ik behalve kosmische kettingen, massagerollers en houten Boeddhahoofden ook een vrijzinnige cadeautip tegen: pendeljuwelen voor wie veel vragen heeft, maar geen antwoorden.
Happinez gaat ook, of vooral, over spiritualiteit.
Mijn bijzondere aandacht werd getrokken door een artikel over de “Jezus revival”. Stukje bij beetje schijnt steeds duidelijker te worden wie Jezus is geweest. De bijbelwetenschap wordt links en rechts gepasseerd door “amateurs” als de Italiaanse onderzoeker Francesco Carotta, die onlangs heeft ontdekt dat Jezus dezelfde persoon is geweest als Julius Ceasar. Binnenkort verschijnt een boek van de cineast Paul Verhoeven: “Jezus van Nazareth, een realistisch portret”. Dat realisme wordt kracht bijgezet door Jezus te vergelijken met een andere revolutionair, Che Guevara. Heel realistisch allemaal.
Annemiek Schrijver zegt mooie dingen als zij vertelt over wat zij leerde van haar boeddhistische leraar Sogyal Rinpoche: “Door hem begrijp ik beter wat Jezus bedoelt als hij zegt: vader, vergeef het hun, want ze weten niet wat ze doen. Als iemand een ander iets aandoet, betekent dat niet direct dat hij slecht is. Hij is in de war, niet ‘wakker’. Met andere woorden: zou je werkelijk beseffen wat je een ander aandoet, dan zou je het wel uit je hoofd laten”.
Maar het is niet allemaal diepgang wat de klok slaat . Paulo Coelho vertoont duidelijk column-vermoeidheid als hij schrijft: “Uiteraard bestaat er veel verkeerds in de wereld, dingen die destructief kunnen uitpakken en tot spijtgevoelens leiden. Er zijn andere dingen die het allemaal weer kunnen goedmaken, al zijn die niet altijd mogelijk – waarom dat zo is, begrijpen we niet”. Zo lust ik er nog wel een paar.
Ik trof, met alle respect, nogal wat tegeltjeswijsheid aan. Die van Oprah Winfrey kun je zo op de WC hangen: “Jezus was hier om ons het christus-bewustzijn te tonen. Ga bij jezelf naar binnen en vind dat christus-bewustzijn bij jezelf”.
Er staat een mooi artikel in over stilte. Over de adressen die vervolgens worden aangeraden voor stiltezoekers: Amsterdam, Ronda en Adrigole, was ik minder enthousiast. Ik ben nooit in Ierland geweest, over de laatste kan ik niet oordelen.
Van het Spaanse Ronda herinner ik me dat er dagelijks minstens 100 bussen langskomen om toeristen in en uit te laden. Voor wie via Malaga is aangekomen, is Ronda de (enige) standaardexcursie voor bewolkte dagen. Ook een stiltewandeling in het Amsterdamse bos zou ik niet meteen aanbevelen. Ik heb er laatst met dochter Rike gewandeld. Er was net een roeiwedstrijd gaande op de Bosbaan: schreeuwende stuurmannen en horden fietsende studenten die luidkeels hun favorieten aanmoedigden. Verder was het er, als je het niet aflatende geluid van de Amsterdamse Ring en een enkele kettingzaag voor lief neemt, inderdaad stil.
Je kunt ook een stilte-retraite doen in Thailand: lekker warm en heel rustig. Je moet dan wel op een betonnen bed slapen met een uitgeholde boomstam als kussen. Maar met etherische harpmuziek op de achtergrond val je vast wel in slaap. En anders kun je, als je weer thuisbent, altijd nog een ayurvedische wellnessmassage nemen om weer bij te komen.
Disclaimer tot slot: dit artikel is niet bedoeld om iets onaardigs te zeggen over Happinez, dat doe ik ook niet van andijvie. Dat ik de diepgang soms wat luchtigjes vond, zegt meer over mij dan over het blad. Ik zie en ervaar het leven nou eenmaal als minder eenvoudig dan het soms wordt voorgesteld. Terwijl het zo simpel kan zijn:
een druppelvormige gelukskristal brengt goede energie in je huis en maakt je ontvankelijk voor succes. Gratis bij een jaarabonnement.

Deze column verscheen eerder als artikel in het zomernummer van GastVrij, het informatieblad van de Vrijzinnige Gemeente Zierikzee.