Waarom wilde je Ik laat je nooit in de steek schrijven?
'Vooral om de wil van mijn vader te vertolken nu hij dat zelf niet meer kan, om bekendheid te geven aan het probleem van misbruik van Alzheimerpatiënten en andere betrokkenen te waarschuwen, omdat misdaad nu eenmaal niet lonend mag zijn en omdat dit waargebeurde verhaal niet mag vervagen of worden vergeten.'
Hoe heb je het schrijven van dit boek beleefd?
'Als een intensieve, persoonlijke missie. Van aanvankelijke schroom en gêne via een rauwe confrontatie met woede, teleurstelling, verdriet en ongeloof tot een zeer voldaan gevoel dat ik dit voor mijn vader heb kunnen doen.'
Welke reactie op het boek heeft je het meest verbaasd?
'Ik heb zoveel reacties gehad; van buurtgenoten van mijn vader tot volslagen onbekenden die ongeveer hetzelfde hebben meegemaakt alsmede van vrijwel alle beroepsgroepen die werken met alzheimerpatiënt. Verbazingwekkend is dan ook hoe vaak dit voorkomt en hoe weinig prioriteit de bestrijding ervan heeft. Het besef dat de rechtsbescherming van dementerende fundamenteel tekort schiet groeit gelukkig nu wel, maar er moet nog flink op de trom geroffeld worden.'