Het besluit van Dola Korstjens

De werkelijkheid verandert steeds. Ook in de verhalen van Elke Geurts. De personages in haar verhalen doen pogingen greep te krijgen op de realiteit en er invloed op uit te oefenen. Maar zodra ze alleen al een besluit nemen, blijkt alles anders te gaan dan ze dachten. Of gehoopt hadden.
Zo neemt in het titelverhaal Dola Korstjens eindelijk het besluit om haar leven in eigen hand te nemen: ze vertrekt. Maar voordat ze de straat uit is, is ze al gestorven. En toch geeft ze niet op. In ‘Het drama van het beschermengeltje’ krijgt een vrouw op haar kraambed een beschermengeltje van haar schoonfamilie. Vervolgens heeft ze geen moment rust meer, omdat ze voortdurend het noodlot voor moet zijn.
De verhalen in Het besluit van Dola Korstjens zijn eigenzinnig, geestig en getuigen van een grote fantasie. Elke Geurts heeft een scherp oog voor het ongerijmde en weet de lezer voortdurend op het verkeerde been te zetten.

Fragment:
Ze heeft er een sport van gemaakt om als ze moet plassen niet metéén naar het toilet te gaan. Een kwestie van zo lang mogelijk de spanning vasthouden. Haar moeder was een fervent plasophouder en die traditie zet zij voort. Al vraagt ze zich nu af of ze er niet beter aan doet zich van deze familietraditie te bevrijden. Haar moeder was soms dagenlang niet gegaan. Ze had elke aandrang doorstaan zonder met haar ogen te knipperen. Ooit had ze het een hele week volgehouden. De prijs die ze ervoor betaald had, was hoog. Haar bekkenbodemspieren bleken na die week overspannen en konden geen druk meer verdragen. Moeder lekte. Telkens als ze zich bukte, hoestte of zelfs maar eventjes lachte, druppelde ze.
‘Het regent weer,’ fluisterde ze dan tegen haar tienjarige dochtertje. Ze had er telkens zo intens gekweld bij gekeken dat Dola moet huilen als ze daaraan terugdenkt. Het was alsof moeder het verlies van de greep op haar bekkenbodemspieren zag als een verlies van haar greep op alles. Alsof ze met iedere druppel een stukje van zichzelf kwijtraakte.

‘Met haar stijl, humor en originaliteit hoort Geurts thuis in het rijtje Sanneke van Hassel, Annelies Verbeke en Els Moors. Jonge schrijfsters die de tobbende mens op een hoger plan tillen.’ Edith Koenders **** in de Volkskrant

‘Geurts heeft gevoel voor humor die schuilt in de overdrijving. Als het moet tot in het absurde en groteske. Onmiskenbaar getalenteerd.’ Jaap Goedegebuure, De Gelderlander

‘... haar verhalen zijn vaak flarden, ineens sta je in iemands leven en ineens ben je er ook weer uit. Heel mooi doet ze dat in “Nomadensnaar”. [...] Gaan de personages nu dood of verzinnen ze dat maar? Geurts laat de lezer denkend achter.’ Joost de Vries, De Groene Amsterdammer

‘Elke Geurts schrijft literaire horror. In haar verhalen worden de angsten van ouders uitvergroot. Maar ze weet de tragiek te doseren. Een debutante met talent.’ Bas Belleman, Trouw

‘De verhalen van Geurts zijn verontrustend. De lezer identificeert zich met de hoofdpersoon en merkt dat hij alles net niet in de vingers heeft, dat dingen altijd net iets anders gaan dan hij voorzien heeft. [...] Van mij mag Elke Geurts nog heel lang verhalenschrijfster blijven.’ Teunis Bunt, Nederlands Dagblad

‘Ze schrijft stijlvast en beeldend, roept geloofwaardig conflicten en oplossingen op en brengt op een knappe manier droom en werkelijkheid met elkaar in dialoog.’ Sam Gerrits, Club Propaganda

‘Niet alleen is ze stilistisch goed, ook narratologisch zet Geurts mooie dingen op papier. Het titelverhaal, waarin de jonge Dola op haar sterfdag haar lot ter hand besluit te nemen, is een uiterst modernistisch, knap geconstrueerd verhaal. Het is origineel, complex, en zeer goed herleesbaar.’ Bob Hopman, recensieweb

‘Een erg sterk debuut dat smaakt naar meer.’ Anna Roeden, 8-weekly

‘Vooral spannend, geestig en met bijzonder psychologisch inzicht geschreven. [...] De nuchterheid en humor waarmee Elke Geurts tegenwicht biedt aan de zwaarmoedige en lugubere surrealistische kanten van haar proza geven aan hoe rijk en gebalanceerd haar schrijverschap is. Dat nog gevoegd bij haar lef, verbeeldingskracht en de thrillerachtige spanning van haar verhalen, en je kan alleen maar hopen dat deze rasverteller nog veel meer van zich zal laten horen.’ Ewoud Kieft, NRC Handelsblad