TRUE CRIME BIBLIOTHEEK
Bloedstollende achtervolging van Marokkaanse dubbelspionne
De Marokkaans-Nederlandse Malika Karoum, opgegroeid in Amsterdam-Slotervaart, werkte voor de Nederlandse inlichtingendienst en vergaarde als infiltrante een schat aan informatie over extremistische organisaties. Eind 2006 vertrok zij naar Dubai om criminele geldstromen in kaart te brengen, een undercoveroperatie die zo succesvol verliep dat haar runners niet door hadden dat ze tegelijkertijd haar zakken vulde dankzij criminele contacten. De aanhouding van een van haar geldkoeriers op Schiphol maakte duidelijk dat de sterspeler van de inlichtingendienst een dubbelspionne van het formaat Mata Hari was. Vermoed werd dat ze 90 miljoen euro aan schulden in het criminele circuit had achtergelaten. In november 2007 werd de jacht op Malika geopend. Omdat zij zich veilig waande in Dubai, onbereikbaar voor de Nederlandse autoriteiten, zochten haar runners bewust de publiciteit. Pas vele maanden later kon Malika worden aangehouden en berecht. Klopjacht op Malika beschrijft de bloedstollende achtervolging van de Marokkaanse spionne van binnenuit.
Extra achtergrondartikelen
Lees hier over de onthullingen in het coverartikel van Revu over voormalig spionne Malika.
Lees hier het achtergrondartikel uit de Sydney Morning Herald met aankondiging van het boek.
ACTUELE ONTWIKKELINGEN
De internationaal gesignaleerde crimineel Gwenette Martha, genoemd in hoofdstuk 8 van Klopjacht op Malika, is eind oktober 2009 in Antwerpen aangehouden. De 35-jarige Amsterdammer vluchtte op 12 mei 2008 uit de gevangenis in Heerhugowaard en was sindsdien spoorloos. Het OM had een beloning van 5000 euro uitgeloofd voor de tip die tot zijn aanhouding zou leiden. Malika's naam dook maart 2007 op in een politie-onderzoek naar witwaspraktijken van Martha.
Verklaring AEL:
Naar aanleiding van het boek Klopjacht op Malika van journalist Jan Libbenga ziet de AEL zich genoodzaakt om een aantal feiten te onthullen omtrent de AIVD/Mata Hari-affaire. Gedurende één jaar heeft een Marokkaans-Nederlandse jonge vrouw met de naam Ahlam G. getracht een bestuursfunctie te verwerven binnen de AEL. Hierin is ze niet in geslaagd.
Dit gebeurde in het jaar waarbij AEL Nederland werd opgericht door een interimbestuur. In het licht van uitspraken van Nederlandse politici en internationale berichtgeving over recrutering van Arabischtalige informanten wereldwijd wist de AEL dat haar organisatie het slachtoffer kon worden van sabotage. Door dit besef en informatie over inlichtingentactieken van ervaren linkse activisten zoals onder anderen Louis Sévèke had de AEL destijds een beleid ingezet om te voorkomen dat een ‘MOL’ een cruciale functie binnen de organisatie kon verkrijgen.
Het anti-MOL-beleid kreeg vorm in een memorandum in 2002 waarbij als belangrijkste doelstelling stond het bewust behouden van een MOL en vertrouwensband aangaan met die persoon. Kort na het aantreden van Ahlam G. wist een kopgroep van de AEL te achterhalen dat het hier ging om een informante/agente. Ondanks haar kwalificaties en talenten wist de kopgroep te voorkomen dat ze deel zou uitmaken van het bestuur. Mede dankzij haar flirtgedrag en het structureel verspreiden van geruchten over haar werd ze niet verkozen. Door haar falen om een cruciale rol te verkrijgen binnen de organisatie probeerde ze seksuele diensten als wapen in te zetten. Dit kwam feitelijk erop neer dat ze zich probeerde te prostitueren voor infomatie en gunsten. Na de conclusie dat dit een gevaar kon betekenen voor de interne discipline van de organisatie werd haar te kennen gegeven dat ze kon vertrekken. Om hier druk bij te zetten werd ze geconfronteerd met data en foto’s. De AEL bezit over foto’s van deze vrouw.
In het boek van Libbenga wordt de AIVD-infiltrante verward met een andere persoon. Namelijk de tot fraude veroordeelde Malika K. Onduidelijk is waar de schrijver van het boek zijn informatie op baseert. Ahlam G. is werkzaam als tolk, spreekt perfect Arabisch en is eerstegeneratie-Marokkaanse. Ook de foto van Malika K. correspondeert in het geheel niet met het uiterlijk van Ahlam G. Hier kan sprake zijn van een slordigheid of het bewust toeschrijven van het werk van Ahlam G. aan Malika K. We zetten grote vraagtekens bij het werk van Jan Libbenga.
Ahlam G. is later ingezet in verschillende netwerken en organisaties door de AIVD. Na haar vertrek heeft de AEL nog lange tijd contact onderhouden met haar. Dankzij deze contacten hebben we inzicht en kennis gekregen van sabotage-acties tegen de AEL en andere democratische islamitische zelforganisatiesorganisaties. Zo zijn er organisaties opgezet met een Amazigh- en salafistische signatuur en gefinancierd om een heers-en-verdeelpolitiek te kunnen bedrijven, geruchten doorgespeeld aan redacties van kranten en actualiteitenrubrieken en andere middelen ingezet om de invloed en aantrekkingskracht van de AEL te frustreren. Dankzij het contact dat we onderhielden met Ahlam G. hebben we daarmee ons voordeel kunnen doen. Ook zijn we ervan bewust dat er meerdere personen, met name vrouwen, actief zijn in het infiltreren en saboteren van organisaties.
De AEL is een democratische buitenparlementaire organisatie dat tracht via legitieme middelen haar doelstellingen te realiseren. In het verleden hebben we contact gehad met de inlichtingendienst AIVD gezocht en een persoonlijk gesprek gehad. Sindsdien zijn we met ons werk doorgegaan en hebben slecht radiostilte gehouden in het jaar 2007 na vertrek van onze voormalige voorzitter Dyab Abou Jahjah. Dit hadden we gedaan omwille van een herstructurering van de organisatie. Recent heeft de AEL weer van zich laten horen in de cartoonaffaire. Dit kan als één van voorbeelden dienen voor het bestaan van onze organisatie.
Commentaar Jan Libbenga:
Tijdens de voorbereidingen van het boek is de auteur getipt over de werkzaamheden van Malika binnen de AEL, met verwijzingen naar bepaalde publicaties die in het boek worden aangehaald. Daarna is de inhoud van die publicaties door onze bronnen bevestigd. Diverse malen is vervolgens met AEL contact gezocht, uiteindelijk met specifieke vragen over deze affaire, maar men besloot er niet op in te gaan.
De AEL heeft de auteur telefonisch ingelicht over dit persbericht met toevoeging van nog enkele curieuze feiten, namelijk dat deze informante Ahlam tegenwoordig ‘toevallig ook in Dubai verblijft en ook iets in bankzaken doet’. Daarnaast zou er nog tot 2007-2008 contact met haar zijn geweest en zouden er ‘recente foto’s van haar zijn’.
De verklaring roept, los van de toevalligheden, erg veel vragen op. Ten eerste verschilt de uitleg van wat het OM er destijds over heeft verklaard, namelijk dat de AEL is getipt door een tolk-vertaler. Ten tweede is het vreemd dat een spionne eerst wordt weggestuurd, waarna zij zonder duidelijke aanleiding een zeer belangrijke informant voor de organisatie wordt die de organisatie heeft behoed voor mollen. Ten derde heeft de AEL nu blijkbaar geen enkele moeite om haar identiteit min of meer te onthullen en ook haar dubbelrol toe te lichten. Mocht deze vrouw inderdaad bestaan, zoals de AEL stelt, dan kan zij voor schending ambtsgeheim worden aangehouden en berecht.
Dat deze voor de AEL kennelijk zo hulpvaardige informante op deze manier wordt ‘afgeserveerd’, lijkt niet erg logisch, ook al omdat deze details helemaal niet vermeld hadden hoeven te worden in een verklaring over vermeende persoonsverwisseling.
De auteur ziet na consultatie van zijn bronnen vooralsnog geen aanleiding om de informatie over deze zaak bij te stellen, maar had de verklaring van AEL natuurlijk liever in het boek opgenomen. Bij een eventuele volgende druk zal dat waarschijnlijk alsnog gebeuren.