Neem me mee

Intieme, indrukwekkende roman van een zoon over zijn overleden ouders

Wat te doen als je één dag ouder bent dan je vader is geworden? De mijlpaal aan je moeder vertellen, die al veertig jaar weduwe is en geestelijk achteruitgaat? Zal ze trots zijn? Of wordt ze juist pijnlijk herinnerd aan het vroege verlies van haar man?
Met deze vragen begint de autobiografische roman van Ad van Iterson. Hij gaat terug naar zijn jeugd in de vroege jaren zestig in het zuiden des lands. Gouden jaren, waarin hij bewonderend opkijkt naar zijn vader, die in Staatsmijn Maurits werkt, de modernste fabriek van Europa. Met hem beleeft hij allerlei avonturen in en rond de stad. Zijn moeder lijkt de stabiele factor.
Neem me mee is een melancholiek én geestig boek over een arbeidersgezin dat wordt bewaakt door Kerk en bouwvereniging, over opgroeien en ouder worden, en vooral over het afscheid van je ouders. De tere intimiteit en de heldere stijl weten de lezer hard te raken.

‘Een mooi, breekbaar boekje over opgroeien, ouder worden en vooral over afscheid nemen van je ouders.’ GPD-kranten

‘Van Iterson verrast en imponeert, mede door zijn ingetogen, heldere stijl. [...] Dit boekje heeft ontegenzeggelijk iets eigens. Is het de aandoenlijke bewondering van een zoon voor zijn vader? Is het de indrukwekkende mengeling van herinneringen en (religieuze) perspectieven uit vervlogen tijden? Of is het toch de aangrijpende herkenbaarheid van rollen die omdraaien: ouders die kinderen worden en kinderen die hun ouders voorbijstreven?’ Nederlands Dagblad

‘Fijnzinnig geschreven.’ Trouw

‘Van Iterson schrijft mooie observaties over hoe de tijd de mens en zijn wereld verandert. Heimwee, melancholie en schuldgevoel kleuren het verhaal. Deze mooi opgebouwde roman is een hommage aan de ouders geworden.’ NBD-Biblion

‘Het boek is een geschenk om te lezen, te geven en te krijgen.’ www.damespraatjes.nl

‘Neem me mee is een autobiografische roman en daardoor enerzijds een boek dat een volstrekt particulier verhaal vertelt. Anderzijds staat het werk bol van algemene en dus herkenbare (levens)waarheden en is het van waarde voor een groot lezerspubliek. Daarbij komt dat Van Iterson mede door zijn ingetogen, heldere stijl verrast en imponeert.’ Nederlands Dagblad

‘Een prachtig idee om de vertwijfeling van een zoon als uitgangspunt te nemen voor een autobiografische roman over jeugd en ouderdom, ouders en kinderen. [...] Van Iterson vertelt een beetje melancholiek, maar niet sentimenteel.’ Leeuwarder Courant

‘Terwijl de schrijver, socioloog en econoom Van Iterson ouder wordt, kijkt hij met melancholie, respect, maar ook met humor, terug op zijn Maastrichtse jaren zestig.’ Chapeau! Magazine

‘Van Iterson hoort in Nederland niet tot de bekende schrijvers. Hij heeft evengoed een mooi, breekbaar boekje geschreven over opgroeien, ouder worden en vooral over afscheid nemen van je ouders.’ HCD Media