De kinderen van de Triple A

Jeroen Thijssen

Samenvatting

In De kinderen van de Triple A verkent Jeroen Thijssen de wereld van de geïsoleerde mens. Alle hoofdpersonen in de verhalen staan los, soms van de wereld, soms van hun omgeving, soms van zichzelf. Zo ligt in het titelverhaal een boerderij zo ver van de bewoonde wereld dat de vreemde zaken die er spelen alleen door de bewoners worden opgemerkt. Wanneer zij een buitenstaander binnenlaten gaat het mis. In ‘Het woud’ is de hoofdpersoon uit zijn dorp verjaagd na enkele onverklaarbare branden; hij woont in een onmetelijk groot bos. Dan maakt een groepje dorpelingen jacht op zijn huid. En ook de bewoner in ‘Oldenhove’ leeft ver van zijn medemens: in zijn vervallen pand ver van de stad staat hij slechts in contact met de mensheid via boodschappers die hem geheimzinnige pakjes brengen.
Keer op keer slaagt Jeroen Thijssen erin een volstrekt unieke wereld op te roepen. Met zijn beeldende stijl en gevoel voor humor sleurt hij de lezer mee in een verrassend plot, om hem daarna ademloos achter te laten.

Boekfragment:
Ruben keek naar de vier kinderen, die speelden aan zijn voeten, en zuchtte diep. Drie vondelingen en eentje van hemzelf, het werd wat veel. Lea rustte op bed, haar buik was dik als een ton en vertoonde kortstondige bulten. Daar kwam de volgende.
‘Deze keer is het een meisje,’ zei ze tegen Ruben. Ze glimlachte.
‘Deze keer eentje van mij,’ bromde hij terug. Haar glimlach verdween en Ruben schaamde zich. Wat moesten ze anders doen met drie wezen van onbekende afkomst dan ze liefhebben als kinderen van zichzelf? Het was hen beiden onmogelijk, een kind naar het weeshuis weg doen. Eén machteloos kreetje, en zelfs de gedachte eraan werd zinloos en wreed.