'Verdwenen tijd is een prachtig, wijs, zeer toegankelijk en toch uiterst raadselachtig boek. Ik zoek naar het juiste woord, ja, ik heb het, Verdwenen tijd is een écht boek. […] Van zijn romans word je vrolijk; op een prachtige, zintuiglijke manier laat hij je de wereld van vroeger zien, de wereld van herinneringen, en tegelijkertijd toont hij de wereld van nu. Maar zijn romans zijn meer: ze vervliegen niet, ze laten sporen na. […] Terugbladerend ontdek je de zinnen die je al lezend hadden moeten verontrusten, zinnen die bedekt vooruitwezen naar dit schokkende einde.’ Arie Storm, Het Parool
Lees de hele recensie
‘Vakkundige dialogen, hechte thematiek, lichte toets. Optimisme en weemoed.’ de Volkskrant
‘De perfecte instaproman voor het werk van Thomas Verbogt. [...] Verdwenen tijd is het boek waarvan ik hoop dat hij daarmee tot de eredivisie van de literatuur doordringt.’ Pieter Steinz, NRC TV
‘Thomas is een beetje een lievelingsschrijver van mij.’ Arie Storm, Tros Nieuwsshow
Verdwenen tijd is een filosofisch boek dat fraaie, aandoenlijke wijsheden bevat over het achternarennen van de tijd en het grillige geheugen dat verbanden legt, maar op termijn niet meer de juiste. (...) Dan slaat het einde in als een paukenslag en blijft de lezer onthutst achter. Een fraai staaltje werk. Financieele Dagblad, Fleur Speet
‘Hoe kan iemand zulke lichte zinnen schrijven als Thomas Verbogt? Zijn zinnen dartelen over het papier, ze staan speels te trappelen, klaar om alle kanten op te springen.’ HP/De Tijd
‘Het gaat erom wat hij in lezers oproept over hun eigen verhalen en herinneringen en zo hoort het bij goede literatuur. [...] Juist de onnadrukkelijkheid van zijn vertelwijze, de bescheiden toonzetting ervan en zijn ingehouden stem, maken zijn werk indrukwekkend.’ Kees ’t Hart, De Groene Amsterdammer
‘Thomas Verbogt is het schoolvoorbeeld van een geboren schrijver.’ VPRO Gids
'Verbogt verstaat inderdaad als geen ander de kunst om met jaloersmakende, ongedwongen dialogen en lichte toon een zekere weemoed en melancholie ten toon te spreiden. Dat lichtvoetige is doorgaans schijn bij Verbogt en zeker in de zeer geslaagde roman Verdwenen tijd. [...] Verbogt schrijft door het hele boek prachtige stukken over schuld, herinnering en de behoefte en het geluk van "alleen zijn" zonder daarbij het altijd gevaarlijke "eenzaamheid" uit te kauwen. [...] Thomas Verbogt weet uiterst helder te reflecteren. [...] De gedachten die daarbij worden ontsponnen zijn origineel en toch herkenbaar. [...] Verdwenen tijd is een boek dat je zo wegleest. Ogenschijnlijk lichtvoetig, maar onderhuids broeit er iets en Verbogt weet het als de Bolero van Ravel langzaam te laten aanzwellen naar het onvermijdelijke einde: niet sneller, maar wel steeds luider. Hij deelt vakbekwaam af en toe een speldenprik uit. Dat realiseer je je pas nadat je bij het einde bent. [...] Verbogt heeft zichzelf met de roman Verdwenen tijd werkelijk overtroffen.' Guus Bauer, Literatuurplein
Lees de hele recensie
‘De kracht van Verdwenen tijd is de openheid van de vertelling: niet alles wordt ingevuld en afgemaakt. Bovendien leest het boek alsof je een film bekijkt: korte scènes die je tot het einde geboeid houden. Verbogt schreef een pakkende, bedrieglijk eenvoudige roman.’ Boek-delen