Naar aanleiding van een voorpublicatie in Tirade (2009) schreef De Limburger:
‘Op een betoverende, muzische wijze spreken zij van twijfel en huiver, in een haast fysiek gegoten idioom.’
‘Een hele indrukwekkende bundel. Mooi, weer een nieuw geluid.’ Peter Winkels, TV Limburg
‘“ik hoorde iemand iets vergeten” is een intrigerende regel, zo terloops geschreven dat je er bijna niet bij stil zou staan hoe genuanceerd het is. De taal wordt vooral gewantrouwd in deze bundel. Naar vergeten woorden wordt door de dichter getast. Emma Crebolder is geen dichter om over het hoofd te zien: ze heeft haar eigen domein.’ De Groene Amsterdammer
‘In deze bundel spelen ondanks het strikte program het speelse detail en de persoonlijke kleur een mooie bijrol.’ Provinciale Zeeuwse Courant
‘Crebolder lezen is de paniek ervaren om een wegglippend woord. Het is ook een rijkdom zien in beelden en woorden die ervoor in de plaats komen.’ Maria Barnas, NRC Handelsblad
‘Ik vond het een verrassende bundel, vooral door de vele manieren van kijken naar “vergeten”. Je verwacht een zoeken naar herinneringen en woorden maar vergeten kan veel meer inhouden, zoals uit deze bundel blijkt.’ www.poezie-leestafel.info/emma-crebolder
‘Zoals gezegd is het liefdesspel met de taal een spel op leven en dood. Dit ondanks of eerder dankzij de ironie in de cryptogramachtige gedichten in Vergeten.’ Rob Molin, Poëziekrant 4/10
‘Het spel dat Crebolder zo met weten en vergeten speelt, en de vorm die ze daarvoor gekozen heeft, zorgen voor een extra betrokkenheid en gespitstheid bij de lezer. [...] Fraaie gedichten, met geraffineerde klankpatronen en een opmerkelijke en sierlijke zorgvuldigheid van zeggen.’ Thomas Möhlmann, Awater