Vogels die vlees eten

Een snijdende, dwingende nieuwe stem in de letteren

‘Elke keer als ik bid, die paar keer per jaar, eindig ik met: “Je begrijpt wel wat ik bedoel.”’

Met Thijs de Boer leert de Nederlandse literatuur een nieuwe stem kennen. Een stem die snijdt, maar waar je naar móét luisteren.
De tien verhalen in Vogels die vlees eten gaan over mensen die de zwaarte van het leven maar nauwelijks aankunnen: zoons en vaders, broers, geliefden en gekken. En hoe ze in hun onmacht vaak op nog slechtere plekken terechtkomen dan waar ze begonnen. In werelden die in eerste instantie veilig ver van de onze lijken te liggen maar die uiteindelijk toch meer dan herkenbaar zijn.
In een bondige, eerlijke en vaak rauwe stijl vertelt De Boer je de waarheid, hij laat je lachen en breekt vervolgens je hart. En uiteindelijk kun je als lezer niets anders doen dan de personages vergeven, omdat ze even zwak en sterk zijn als wij allemaal.

Juryrapport Dioraphte Jongerenliteratuur Prijs 2011
'Vogels die vlees eten van Thijs de Boer is een bijzonder debuut. Verontrustend, dat is de beste karakteristiek voor deze stilistisch ongekend knap geschreven verhalenbundel. De sarcastische ondertoon fungeert als dam tegen de harde werkelijkheid en maakt de verhalen schijnbaar draaglijk. Bijzonder knap is dat de zwarte humor van De Boer de thematiek zowel verluchtigt als versterkt.
Als een volleerd kortverhalenschrijver geeft hij zijn lezers slechts enkele aanknopingspunten, hoewel hij er toch in slaagt hen met een minimum aan woorden zijn vertellingen binnen te trekken. Die verhalen zijn stil, beeldend en bijna tastbaar in hun psychische gruwel. Zonder grote woorden te gebruiken raakt De Boer aan de angsten en onzekerheden die het leven ons brengt.
De jonge mensen die emotioneel met zichzelf overhoop liggen en doelloos door het leven zwalken vormen de rode draad in deze indringende verhalenbundel, waarmee De Boer in een keer zijn naam gevestigd heeft.'

Juryrapport Selexyz Debuutprijs

'Een opmerkelijke en verontrustende verhalenbundel waarin mensen op hun meest duistere momenten door de schrijver worden getoond. Het zijn dagen of soms jaren, waarin zijn personages de dagelijkse werkelijkheid niet aankunnen. Ze geven de voorkeur aan de dood, of erger. Een doods leven, voorzien van een nep gouden randje door drank, pillen, medicatie of seks. Leugens die, aldus een van de hoofdpersonen, allemaal evenveel pijn doen. Thijs de Boer trekt de lezer met zijn treffende beginzinnen meteen zijn verhalen in. Hij heeft een ijzingwekkende eigen toon, scherp als papier, rauw als een lillende biefstuk, kaal als een berk in de winter.'

'Dit gaat een grote worden. Geweldig. Thijs de Boer weet zijn verhalen op een zeer meeslepende en ontroerende, grappige manier op te schrijven. Dus dat is mijn geheimtip.' Ronald Giphart

Kijk hier naar het interview met Ronald Giphart.

Voor Ronald Giphart in de Volkskrant over Vogels die vlees eten klik hier.

‘Stilistisch ongekend knap geschreven […] indringende verhalenbundel, waarmee De Boer in een keer zijn naam gevestigd heeft.’ Juryrapport Dioraphte Jongerenliteratuur Prijs 2011

‘Er zijn weinig vogels die vlees eten maar er zijn wel heel veel lezers die Vogels die vlees eten moeten lezen.’ Herman Brusselmans

‘De Boer schrijft slimme en uiterst venijnige verhalen. Vogels die vlees eten is een verhalenbundel die zéker lezers verdient.' NRC Handelsblad

‘Een veelbelovend debuut. […] De Boer kent zijn personages heel goed, weet vaak de beklemming die hen beheerst, over te brengen op de lezer. […] Hij gebruikt taal niet om te imponeren, maar om zijn verhalen scherpte te geven. […] Met de verhalenbundel Vogels die vlees eten heeft Thijs de Boer aangetoond hoe onterecht het is, alleen om romans te schreeuwen.’ Het Parool

‘Zeer interessante debuutbundel [...] Even fraai als aangrijpend [...] Net als bij Tsjechov zijn de personages van De Boer op zoek naar een verhaal en treffen we vertellingen aan die het niet van een plot hoeven te hebben. [...] Een bundel waar je eindeloos uit wil citeren.’ De Groene Amsterdammer

‘Het zijn donkere verhalen die schuren. Thijs de Boer trekt je als een soort Edgar Allen Poe in een verhaal. Maar bovenal is hij heel erg grappig. Zijn verhalen hebben een soort David Lynch-achtige gekte [...] Hij schrijft heel gedreven, met korte zinnen, waardoor je ook heel gedreven gaat lezen. [...] Geweldig boek, heel goed. Als Thijs de Boer niet binnen een jaar een beetje prijs van allure wint, krijgt hij van mijn een hele grote fles champagne.’ Chris Bajema, NPS Kunststof

‘Sommige boeken zijn zo goed dat het gevaarlijk wordt: je loopt onder de tram, vergeet te eten, zet relaties op het spel – als je maar verder kunt lezen. [...] De Boer zegt meer in een paar zinnen dan de meeste schrijvers in een hele roman. [...] Feilloos getimed: de manier waarop De Boer naar zijn punchlines toewerkt – of eigenlijk, de manier waarop hij alle overbodige informatie weglaat, zodat elke zin als een punchline voelt. [...] Zorgvuldig beredeneerde waanzin. Af en toe doet het denken aan Sartres verhalen.’ Vrij Nederland

‘Een geslaagd kunstwerkje over de normaalheid van buitengewone personen. De Boer weet haarscherp de absurde karaktereigenschappen van elk van zijn personages te vangen. De schrijver gebruikt minieme karakterdetails om aan te tonen dat excentriciteit eigenlijk heel erg “normaal” is. [...] Het ontroerende aan Vogels die vlees eten zijn de onverwachte lichtpuntjes temidden van de chaotische eigenaardigheid. [...] De afzonderlijke verhalen zijn stukjes kunst op zich.’ cultuurbewust.nl

‘Juist de grote verwarring creëert een uitermate beklemmende sfeer. Dat maakt de verhalen bijzonder sterk. Die beklemming zit overigens niet alleen in de geestestoestand van de personages, ook de onderkoelde manier waarop over hen verteld wordt draagt daaraan bij. Door de scherpe wendingen en de schrille contrasten is een ijzige rilling over je rug zo nu en dan niet te onderdrukken. [...] De Boer heeft een heel strakke, onomwonden manier van vertellen. Hij laat zien het korteafstandsgenre heel goed te beheersen. De verhalen roepen een indrukwekkende spanning op tussen waarheid en waanbeeld, tussen onwetendheid en bedrog.’ recensiesweb.nl

‘Een debuut dat zeker getuigt van kundigheid. [...] Schrijnend en meelijwekkend, dat zijn de tien verhalen stuk voor stuk. De Boer toont een groot inlevingsvermogen en presenteert een geheel eigen stijl. [...] De Boer kan dat, en goed ook: dingen beschrijven zonder ze te beschrijven.’ Nederlands Dagblad

‘Intrigerend en goed geschreven.’ de Volkskrant

‘Een van de grote literaire verrassingen van dit voorjaar is Thijs de Boers debuutbundel [...] De intense manier van vertellen maakt dit debuut zo bijzonder.’ Trouw

‘De personages van Thijs de Boer bedenken verhalen om te overleven. Hun fictie is van levensbelang. Lees Thijs de Boer!’ Ton Rozeman, ShortStory.nu
Lees hier het uitgebreide interview met Thijs de Boer en ShortStory.nu

‘Thijs de Boer heeft het vermogen je bij de hand te nemen, je die wereld vol kleine waanzin in te leiden en je te verzekeren dat er niets aan de hand is. Eenzaamheid heeft een nieuwe chroniqueur gevonden.’ Walter van den Berg, auteur van De hondenkoning en West

‘Van de nieuwe Nederlandstalige fictie die ik in 2010 las stonden de boeken van Thijs de Boer, David Pefko en Martijn Simons me het meest aan. Venijniger dan Thijs de Boers verhalendebuut Vogels die vlees eten wordt het zelden. Psychische gruwel.’ Sebastiaan Kort, NRC Handelsblad