Recensies van lezers
,
26 september 2008
Misschien een beetje tweedehands: reageren op een recensente i.p.v. op het boek. maar toch... Ik moet even wat kwijt en de ideeën van Heleen Mees zijn me wel bekend. Dus even tegen Hanneke Dominicus:
Vanwaar toch die behoedzaamheid, mevrouw Dominicus?? Het is toch overduidelijk dat mannen het verdommen om de taken te verdelen? Wij - vrouwlief en ik - hebben samen twee dochters groot gebracht en beiden geprobeerd daarnaast iets van onze carrières te maken. Dat was in mijn tijd volstrekt ongebruikelijk en je maakt er ook geen macho-indruk mee. En dat is wat de overgrote meerderheid van het mannelijk geslacht obsedeert: of-ie overeind kómt en of hun bevoorrechte positie overeind blíjft...
Het heeft echt geen enkele zin om daar draaikonterig ('ja maar, dat moet zijn tijd krijgen...' ) mee om te gaan. Wie de voorsprong heeft zal vrijwel nooit vrijwillig dat cadeautje weggeven. Heleen Mees heeft daarin volstrekt gelijk en Hanneke Dominicus heeft dat ongelijk-vol goeie-bedoelingen waar ik vaak zo moe van word. Nee, er zijn geen andere wegen tot volledige emancipatie, mevrouw Dominicus! En mannen en vrouwen zijn inderdaad twee aparte soorten, mevrouw! En de strijd zal nooit worden gewonnen zolang vrouwen als u zo 'ja maar...' reageren, zo begrijpend, zo 'ik wil de lieve vrede en mijn vrouw-zijn bewaren' Dat vrouw-zijn is niks mee aan de hand, dat raakt u heus niet zo maar kwijt (uw oestrogeen is veel sterker dan uw ideetjes!), maar voor gelijke berechtiging en gelijke kansen moet gewoon keihard politieke strijd worden gevoerd. Dat bereik je niet met praatgroepen, inlevingsvermogen en zachtmoedigheid!
Waarom komt dit pleidooi van nota bene een man? Wel gewoon, allemaal eigenbelang. Door mannen slecht begrepen eigenbelang. Een geëmancipeerde vrouw is - als man - beter voor je huwelijk en een geëmancipeerde man is beter voor je dochter. En ik heb toevallig alleen dochters, dus ik heb alle belang bij de emancipatie van hun man....
Martin de Koning
,
26 september 2008
Misschien een beetje tweedehands: reageren op een recensente i.p.v. op het boek. maar toch... Ik moet even wat kwijt en de ideeën van Heleen Mees zijn me wel bekend. Dus even tegen Hanneke Dominicus:
Vanwaar toch die behoedzaamheid, mevrouw Dominicus?? Het is toch overduidelijk dat mannen het verdommen om de taken te verdelen? Wij - vrouwlief en ik - hebben samen twee dochters groot gebracht en beiden geprobeerd daarnaast iets van onze carrières te maken. Dat was in mijn tijd volstrekt ongebruikelijk en je maakt er ook geen macho-indruk mee. En dat is wat de overgrote meerderheid van het mannelijk geslacht obsedeert: of-ie overeind kómt en of hun bevoorrechte positie overeind blíjft...
Het heeft echt geen enkele zin om daar draaikonterig ('ja maar, dat moet zijn tijd krijgen...' ) mee om te gaan. Wie de voorsprong heeft zal vrijwel nooit vrijwillig dat cadeautje weggeven. Heleen Mees heeft daarin volstrekt gelijk en Hanneke Dominicus heeft dat ongelijk-vol goeie-bedoelingen waar ik vaak zo moe van word. Nee, er zijn geen andere wegen tot volledige emancipatie, mevrouw Dominicus! En mannen en vrouwen zijn inderdaad twee aparte soorten, mevrouw! En de strijd zal nooit worden gewonnen zolang vrouwen als u zo 'ja maar...' reageren, zo begrijpend, zo 'ik wil de lieve vrede en mijn vrouw-zijn bewaren' Dat vrouw-zijn is niks mee aan de hand, dat raakt u heus niet zo maar kwijt (uw oestrogeen is veel sterker dan uw ideetjes!), maar voor gelijke berechtiging en gelijke kansen moet gewoon keihard politieke strijd worden gevoerd. Dat bereik je niet met praatgroepen, inlevingsvermogen en zachtmoedigheid!
Waarom komt dit pleidooi van nota bene een man? Wel gewoon, allemaal eigenbelang. Door mannen slecht begrepen eigenbelang. Een geëmancipeerde vrouw is - als man - beter voor je huwelijk en een geëmancipeerde man is beter voor je dochter. En ik heb toevallig alleen dochters, dus ik heb alle belang bij de emancipatie van hun man....
Martin de Koning
,
19 juni 2008
Heleen Mees: Weg met het deeltijdfeminisme! Over vrouwen, ambitie en carrière
Nieuw Amsterdam Uitgevers. 2007-08-09
Toen ik het recenseren van dit boek voor de boekgrrls op me nam, was ik vooral erg nieuwsgierig naar de inhoud van Mees’ ideeën. Haar spraakmakende manifest Brief aan de informatrice had ik toen al ondertekend. Wat ik mij niet voldoende realiseerde was dat het hier niet om een doorwrocht boek ging waarin ik alle objectieve informatie kon vinden om mij een afgewogen oordeel te vormen over de materie. Weg met het deeltijdfeminisme! is een verzameling columns en eigen aan columns is dat deze persoonlijk zijn en doorgaans een prikkelende of - in dit geval zeker - zelfs provocerende tekst bevatten. En provocerend blijken deze columns te zijn! Heel moederlijk Nederland viel over haar heen toen ze borstvoeding ‘verbood’. En alle deeltijdwerkende moeders voelden zich tekortgedaan toen deze ‘luie vrouwen’ werden gesommeerd nu eindelijk eens écht wat te doen! (Ook de boekgrrls hebben zich niet onbetuigd gelaten). Een bewijs dat Mees zeker een snaar weet te raken. Maar de scherpte van haar columns heeft wel als neveneffect dat velen niet meer willen nadenken en alleen maar boos of verongelijkt zijn. Hierin schiet zij dus haar doel voorbij.
Tijdens het lezen van deze 31 columns en 3 manifesten bleek trouwens dat Mees wel degelijk begaan is met de kinderen. Inzake het ‘moeten werken van moeders’ beweert zij het volgende: kinderen zijn beter af in de kinderopvang en met een moeder die werkt en zichzelf ontplooit, dan op de bank met chips en tv met een moeder die, al rokende van haar bijstandsuitkering, door het huis sloft. Hoe meer kinderen een werkende ontplooide moeder als rolmodel kunnen hebben, hoe beter. En er zullen minder bijstandsmoeders zijn als ook getrouwde vrouwen economisch onafhankelijk zijn en na een scheiding (1 op de 3 huwelijken) dus voor zichzelf én hun kinderen kunnen zorgen. Beter opgeleide vrouwen krijgen betere banen en bieden hun kinderen betere perspectieven. Minder armoede voor deze kwetsbare groepen dus.
Een mooi streven. Hoe is dat te bereiken? Daarover schrijft zij voornamelijk naar Amerikaans model, waarbij er veel laagbetaalde banen worden gecreëerd waarin veel werk uit handen wordt genomen van hoogopgeleide werkende vrouwen (wassen, kinderopvang, schoonmaken, koken, en zelfs nagels lakken (!)).
Mees’ organisatie ‘Women on top’ is zeker niet alleen gericht op het laten werken van moeders. Zo is Mees ervan overtuigd dat meer vrouwen in de top van allerlei organisaties (de 40% man : 40% vrouwverdeling) leidt tot een betere wereld. Zij noemt daarbij onder meer het tegengaan van meisjesbesnijdenis.
Allemaal onderwerpen waar veel over te zeggen is en ik popel om mijn mening te geven, maar ik wil recenseren zonder mij te laten verleiden tot het ventileren van mijn persoonlijke mening:
Is het boek evenwichtig? Ja, voor zover een columnverzameling dat kan zijn. Nee, want er wordt veel herhaald.
Wat is de doelgroep? Je kunt niet zeggen ‘alle vrouwen’. Daarvoor is het te moeilijk geschreven en vooral gericht op hoogopgeleide vrouwen. En voor hoogopgeleide vrouwen is het niet wetenschappelijk genoeg (waar komen al die cijfers vandaan? Ik zie geen referenties.).
Wat is het doel? Haar doel lijkt mij de vrouwen (en mannen) wakker te schudden en ik hoop dat zij (en anderen) daarmee doorgaat. Op het eerste gezicht lijken haar ideeën wellicht meer van hetzelfde, maar haar economische insteek is nieuw en het ‘women-on-top-idee’ is ook anders dan alleen ‘meer vrouwen aan het werk door betere kinderopvang’.
Dat er nog een lange weg te gaan is, is overduidelijk. Twee dagen kranten scannen leverde eind juli alweer 2 berichten op: ‘Geen wettelijk verlof zwangere eigen baas’ en ‘Moslims hinderen artsen bij zorg voor vrouwen’. Zelf geloof ik zeker dat er andere wegen tot volledige emancipatie zijn dan die Mees beschrijft. Zolang er nog geschreven wordt dat ‘meer vrouwen in besturen leidt tot een betere wereld’ worden mannen en vrouwen nog als twee aparte soorten gezien. Het essentiële ‘ouderwetse’ verschildenken waar Mees het ook over heeft en dat soms niet eens bewust is, moet de wereld uit. Een moeizame opgave, maar dit boek heeft intussen al wel vele vrouwentongen en -hersenen in beweging gebracht.
Hanneke Dominicus
Log in om een recensie te plaatsen