Zo kwamen we aan het eind

Joshua Ferris

PEN Award
Discover Award for Fiction
Shortlist National Book Award

Samenvatting

Zo kwamen we aan het eind speelt zich af op een Amerikaans reclamebureau tijdens de laatste stuiptrekkingen van de internethype. Prikborden, koffiebekers, ontslagbriefjes en moordende concurrentie – the American way of life, gezien door de ramen van een kantoortoren. In een klimaat van inkrimpingsoperaties moeten de medewerkers leren om dag in, dag uit op min of meer vreedzame wijze met elkaar om te gaan, ook al doen de onophoudelijke herrie en onmin het bureau eerder op een groot probleemgezin lijken.
Zo zijn er Chris Yop, die ten koste van alles wil vasthouden aan zijn ergonomische bureaustoel, de recent ontslagen Tom Mota, van wie niemand weet of hij plannen smeedt voor een explosieve revanche, en Janine Gorjanc, die na een tragisch sterfgeval het herentoilet opzoekt om uit te huilen. En Lynn Mason, de grote bazin die de tongen losmaakt als ze het hele bureau inschakelt voor een raadselachtig pro bono-project.

Joshua Ferris schetst meer dan de hilarische uitwassen van ons westerse arbeidsethos en de verwording van ons bedrijfsleven. Zo kwamen we aan het eind gaat over de spanning tussen ons innerlijke en uiterlijke zelf, wie we zijn en hoe we gezien worden – en over de manier waarop ons werk (de vriendschappen, de rivaliteit, de hemeltergende sleur) ons niet alleen een inkomen oplevert maar ook een akelig groot deel van onze identiteit.

Fragment uit boek:
We waren niet zo gedreven en overbetaald. Onze ochtenden hielden zelden een belofte in. Behalve voor de rokers, die konden uitzien naar kwart over tien. De meesten van ons vonden de meesten van ons wel aardig, sommigen hadden de pest aan één bepaald iemand, en een enkeling hield van alles en iedereen. Zij die van iedereen hielden, werden door alle anderen veracht. Niets kon ons blijer maken dan een gratis bagel in de ochtend. Het kwam veel te weinig voor dat die er waren.
Over het algemeen brachten we onze opdrachten kundig en op tijd tot een goed einde. Soms werd er geblunderd. Drukfouten, verhaspelde telefoonnummers. We zaten in de reclame en details waren belangrijk. Als in het gratis nummer van een klant het derde cijfer na het tweede streepje een acht werd terwijl het een zes moest zijn, en het nummer ging zo naar de drukker, en kwam zo in Time Magazine te staan, dan konden de lezers daarvan niet bellen-en-direct-bestellen. Het deed er niet toe dat ze hun bestelling ook op de website konden doen. Het geld voor die advertentie konden we dan op onze buik schrijven. Verveelt dit u al? Het verveelde ons elke dag. Onze verveling was permanent, het was een collectieve verveling, en die zou er altijd zijn omdat wij er altijd zouden zijn.

Persrecensies

‘Een hilarische zedenschets.’ NRC Handelsblad

‘Zo kwamen we aan het eind is meer dan gelukt. […] Ferris laat je gieren van het lachen […] terwijl hij je tegelijkertijd laat meeleven met de persoonlijke drama's van het kleurrijke personeel.' VPRO-gids

‘Hilarische debuutroman. Zowel ronduit bizar als uiterst geloofwaardig: de personages van Ferris maken grote indruk.’ Publishers Weekly (starred review)

‘Deze debuutroman over het leven in een reclamebureau is zowel een uiterst scherpzinnige satire op het kantoorleven als een verrassend ontroerende verhaal over sterfelijkheid en datgene wat ons bindt.’ Kirkus Reviews (starred review)

‘In 2006 was het Marisha Pessl’s Calamiteitenleer voor gevorderden, het jaar daarvoor was het Benjamin Kunkels Besluiteloos. 2007 is het jaar van Zo kwamen we aan het eind van Joshua Ferris.’ The Guardian Hot List 2007

‘Grappig en verslavend.’ Spits

‘Een verbluffend knap en geestig debuut.’ Intermediair

'Zo kwamen we aan het eind is dus niet alleen een roman over onzekerheid in het bedrijfsleven, maar ook over het onverwoestbaar Amerikaanse positivisme. Gezien al dat gezanik in Holland dus eigenlijk best wel leuk (en leerzaam) om te lezen.' www.nu.nl

'De gebeurtenissen en de personages zijn sterk uitvergroot, wat het boek hilarisch maakt. En herkenbaar; want voor niemand zijn ze vreemd, dergelijke besognes op de werkvloer.' Volkskrant Banen

'Een bekwaam en van bezinning doordrongen slot van dit vermakelijke en [...] voortreffelijk vertaalde boek.' NRC Handelsblad